Een jaar geleden…/A year ago…

      No Comments on Een jaar geleden…/A year ago…

For English see below..

Een jaar geleden…

No alt text provided for this image

Op 21 september 2018 stond ik in de aula mijn proefschrift “Rethinking Wildlife Management: Living With Wild Animals” te verdedigen. Wat een bijzondere ervaring om dat te doen: vol adrenaline, vol spanning of ik de vragen wel zou snappen, laat staan een antwoord te geven waar de opponenten tevreden mee zouden zijn. En o ja, ook nog genieten wat zovelen tegen mij hadden gezegd voor ik ‘op’ mocht. Jaja, leuk dat genieten wanneer je strak van de spanning staat… Toch, nadat ik door de eerste zenuwen heen was, waren sommige discussies erg leuk. Vooral toen ik geraakt werd over de (on)mogelijkheid van cohabitatie.

Een lange weg te gaan!

Die discussie kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Een dag ervoor was ik namelijk net terug van een congres waar ik ook een presentatie mocht geven. De timing was niet handig in diezelfde week, maar ik wist dat ik juist bij die conferentie echt aanwezig moest zijn. Het was namelijk het eerste Europese congres over het onderwerp mens-dier conflicten/ de menselijke kant van wildbeheer. Met ook nog een heel specifiek thema: ‘Resurrecting the Wild!?’. De mensen die op dit congres afkwamen waren niet alleen wetenschappers, maar ook beleidsmakers en wildbeheerders. En dat waren precies de soort mensen die ik ook in mijn onderzoek had benaderd. Ik wilde hen dan ook wat teruggeven middels deze presentatie. Tijdens het congres heb ik ook met diverse mensen kunnen spreken waar zij zoal tegenaanlopen rondom ‘cohabitatie’. Eén ding is me daar duidelijk geworden: om samen te kunnen leven met wilde dieren hebben we nog een héle lange weg te gaan.  

En toen … kwam mijn presentatie

Mijn presentatie was gepland in een sessie met andere onderzoekers, waaronder een onderzoeker uit de UK die ook onderzoek deed naar wilde zwijnen. En een andere onderzoekster uit de UK die onderzoek deed naar zeearend-schapen-boeren conflicten. Daarnaast zaten er ook nog andere onderzoekers in diezelfde sessie. Wat mij bij is gebleven van deze sessie en wat ik ook her en der tijdens de hele conferentie proefde, was dat sociale onderzoekers veel kwantitatiever zouden moeten gaan denken om aan te sluiten bij de ecologen/biologen en daarmee beider vocabulaire op elkaar laten aansluiten. Daar ben ik het echter niet mee eens. Want juist door dat gekwantificeer gaan bepaalde zeer waardevolle informatie, zoals veldkennis die niet in cijfertjes zijn uit te drukken, volledig verloren. Wat nodig is, is dat de ecologen/biologen en sociologen juist samen projecten oppakken en hun vocabulaire en onderzoeksmethoden delen en leren begrijpen. Want dan krijg je waardevolle informatie om de complexe problematiek rondom mens-dier conflicten te begrijpen en actie te ondernemen.

No alt text provided for this image

Wat me daarnaast vooral is bijgebleven, en waarover ik met een select groepje heb kunnen napraten, is dat ik merkte dat mijn presentatie ‘Wild Minds Seeking Cohabitation’ niet helemaal landde. Ik kreeg weinig respons uit het publiek en merkte dat het – blijkbaar – relatief nieuwe materie is voor velen en nog onbegrepen. In mijn onderzoek bediscussieer ik namelijk dat je je op de interacties tussen mensen en wilde dieren moet focussen om oplossingen te kunnen vinden voor mens-dier conflicten en het vinden van samenlevingsvormen. Daarbij moeten wilde dieren niet als objecten (dingen) gezien blijven worden. Dus niet simpelweg getalletjes in een tabel. Maar ze moeten gezien worden als co-participant om juist zo’n conflict situatie te kunnen ombuigen. En, zoals gezegd, dit vereist samenwerking tussen natuurwetenschappers en sociale wetenschapper èn de mensen uit het veld. Plus niet te vergeten de dieren zelf, die – quote Frans de Waal – vaak slimmer zijn dan wij denken. Ook mensen uit de praktijk zeggen dat het vaak een uitdaging is de dieren ‘te slim’ af te zijn. En dat is vreselijk moeilijk. Dit deelgenootschap staat nog in de kinderschoenen, vooral hoe je dat omzet naar maatregelen. Bovendien ‘klagen’ diverse wildbeheerders dat ze tegenwoordig meer aan mensenbeheer dan dierenbeheer doen. En daar zit ook een stukje oplossing richting samenleven met wilde dieren. Dat zo’n oplossing eenvoudig is, dat zul je mij niet horen zeggen. En toch – zoals ik ook heb laten zien in mijn onderzoek – wordt er in de praktijk wel degelijk gebruik gemaakt van zogenaamde ‘samenwerkingsvormen met wilde dieren’. Alleen die zijn vaak niet gestandaardiseerd en overal toepasbaar. Immers ook dieren – net als mensen – verschillen onderling in de ervaringen die ze opdoen en hun lerend vermogen. De meest gehanteerde en jarenlange toegepaste manier van denken is echter in standaardoplossingen, vooral gericht op de dieren in hoe we ze moeten beheersen.

Achteraf heb ik wel nagepraat met verschillende mensen en hoorde ik juist wel gelijkgestemde geluiden. Mede-presentatoren gaven aan dat ze dit onderwerp echter niet durfden aan te snijden in hun presentaties omdat ze dachten dat het een brug te ver zou zijn. Dat kan wel kloppen, maar daarom is het niet minder belangrijk om te vertellen en deze diverse groep aanwezigen aan het denken te zetten dat het ook anders kan. Eigenlijk werd daar een zaadje geplant…

“Dit is een onderwerp om voor te gaan staan”

No alt text provided for this image

Dit waren de woorden van een zeer gewaardeerde aanwezige, welke één van mijn lieve paranimfen aan mij doorvertelde vlak voor mijn promotie die 21ste september. Met die woorden in mijn gedachten liep ik – met zenuwen rondvliegend in mijn lijf, maar met opgeheven hoofd – de aula binnen. En ik ben er voor gaan staan!

Na mijn promotie had ik gedacht helemaal met dit onderwerp te gaan stoppen – ik vond het namelijk erg fijn dat het PhD-traject ten einde kwam. Het omgekeerde was echter waar. Juist door de aandacht voor dit onderwerp na mijn promotie van buiten de onderzoekswereld en mijn ervaring op het congres wist ik één ding zeker: “Dit is een onderwerp om voor te blijven staan!”

En zo geschiedde. Als gastspreker en gespreksleider wil ik het thema over onze relatie met wilde dieren en vice versa op de kaart zetten. Samen kunnen we verder. Verhalen helpen daarbij. Verhalen over maatregelen die wel werken en waarbij rekening gehouden wordt met de specifieke wilde dieren. En verhalen over hoe wij – als persoon – staan tegenover dieren als de wolf, vos, zwijn, hert, ree, bever, gans, etc. Er is niet één zaligmakende oplossing voor mogelijke conflicten tussen mens & dier. De oplossing wordt gevormd door het leren openstaan voor elkaars visies, inclusief wat de wilde dieren ons ‘vertellen’ (op hun manier). Op die manier kan het wel mogelijk zijn met wilde dieren samen te leven.

P.S. Op 8 november mag ik 2 workshops over dit thema geven tijdens het DB Festival van de Dierenbescherming.

A year ago…

No alt text provided for this image

On 21 September 2018 I defended my dissertation “Rethinking Wildlife Management: Living With Wild Animals” . This was quite an experience: full of adrenaline, full of excitement if I would understand the questions and if I was able to provide a satisfying answer to my opponents. And, at the same time, trying to enjoy the whole ceremony (as people told me to do before I went ‘on stage’). Well, enjoying while you are full of nerves is not an easy job! Still, after the first nerves, I did enjoy some of the discussions. Especially when I was touched about the (im) possibility of cohabitation.

A long way to go

That discussion didn’t come out of the blue. I just returned from a conference earlier that week where I gave a presentation. The timing of the conference and my defense in the same week was not the best, but I knew that I really needed to be present at that conference. Indeed, it was the first European Conference on the subject of Human-Wildlife Conflicts/The human dimensions of wildlife management. With the specific theme: ‘Resurrecting the Wild!?’. The people participating the conference were as varied as scientists, policy makers and wildlife managers. And that was exactly the variety of people I had approached in my research as well. I wanted to return some results from my research through this presentation. During these days I was able to speak to various people about their experiences with ‘cohabitation ‘. One thing became clear to me: to be able to live together with wild animals, we still have a long way to go.

And then… I had my presentation

My presentation was planned in a session with other researchers, including a researcher from the UK who had also investigated human-wild boar conflicts. And another UK researcher investigating sea eagle-sheep-farmer conflicts. In addition, there were also other researchers in the same session. I remember from this session, and I sensed in other sessions, that social science researchers should do far more quantitative research. The reason was that this makes it easier to connect with ecologists/biologists and join their vocabulary to combat human-wildlife conflicts. However, I totally disagree with that. I argue that by quantifying all data, certain very valuable information, such as field knowledge which can’t be expressed in a number, will be lost completely. Instead, what is needed is that ecologists/biologists and sociologists join forces, start projects together and share and learn to understand their vocabulary and research methods. By doing so, I state, it will be possible to collect  valuable information to understand the complex problems surrounding human-wildlife conflicts and take action accordingly.

No alt text provided for this image

 After my presentation ‘Wild Minds Seeking Cohabitation‘ I had a chat with a small group of people. I noticed that the message of my presentation did not really came across. That was because I had not much response at the end of my presentation. Apparently, what I explained seem to be relative new for most of the people. I discussed that we need to focus on the interactions between humans and wild animals in order to find solutions for human-wildlife conflicts and to find ways to cohabitate. In addition, wild animals should not be seen as objects (things). So, animals are not simply numbers in a table. But they must be seen as co-participants to find solutions for such a conflict situation. And, as has been said, this requires cooperation between naturalist scientists and social scientist and the people from the field. Plus we should not forget the animals themselves, which – quote Frans de Waal – are often smarter than we think. People from practice also told me that it is often a challenge to be smarter than the animals. And that is very difficult. Especially how you convert this ‘smartness’ and ‘co-participation’ to measures. Moreover, various game managers complained to me that they are doing people management instead of wildlife management nowadays. These complaints, in fact, include part of the solution to living together with wild animals. For sure, such a solution is far from an easy task. And yet – as I have shown in my research – in practice, so-called ‘ forms of cooperation with wild animals ‘ are currently employed. Only these measure are often not standardized and applicable everywhere. After all, animals – just like humans – differ in the experiences they gain and their learning ability. Unfortunately, still, the often used and long-term method of thinking is by means of so-called ‘standard solutions’, mainly focused on the animals in how we need to control them.

In retrospect, I have heard some like-minded discussions. However, my co-presenters in that session indicated that they did not dare to present this subject in their presentations, because they thought it would be a bridge too far for this audience. That might be true, but – in my perspective – that is why it is very important to tell about it and give them some food for thought: human-wildlife conflict management can be approached differently.

“An important topic to stand up for!”

No alt text provided for this image

These were the words of a highly esteemed person present at my defense on the 21st September last year. One of my dear paranymphs conveyed these words to me just before my defense. With those words in my mind I walked – together with a lot of nerves, but head up – to the ‘stage’. Yes, I’m going to stand for this topic!

After my PhD I thought I would quit with this topic – I was glad that the PhD project came to an end… However, the opposite happened. I was surprised with the attention given to this topic just after my defense. Together with my experience at this conference I knew one thing for sure: “This is an important topic to remain to stand up for!”

Since then I promote the topic of cohabitation through a focus on our relationship with wild animals and vice versa as a guest speaker and conversation leader. We need each other to promote cohabitation. A way to move forward is by exchanging stories. Stories about measures that are effective, taking into account the specific wildlife. And stories about how we – as a person – perceive our relationship with wild animals like the wolf, fox, boar, red deer, roe deer, beaver, goose, etc. We won’t find one single solution to conflicts between humans & wild animals. A solution starts by learning to listen and envision each other’s relation to the other, including what the wild animals ‘ tell us ‘ (in their own specific way). That is the way to move forward to live together with wild animals.

P.S. on November 8th I provide 2 workshops on this theme during the DB Festival of the Dutch Animal Protection agency.